Głoski dźwięczne i bezdźwięczne

0

Posted by davi | Kategoria Bez kategorii | Data wpisu 11-11-2010

Dźwięczne     – b, b’, d, dz, dź, dż, g, g’, w, w’, z, ź, ż(rz)
Bezdźwięczne- p, p’, t, c ,  ć , cz,  k, k’,  f , f’ ,s, ś , sz
Głoski m, r, l, ł, n, ń są dźwięczne i nie mają bezdźwięcznych
odpowiedników. Głoski nosowe to: spółgłoski: m, m’(mi), n, ń
samogłoski: ą,ę Ustne: reszta!  Spółgłoski miękkie to ś,ź,ć,dź,ń
Akcent: a) formy 1 i 2 osoby l. Mn. Czasu przeszłego 3 sylaba
od końca b)1,2 i 3-cia os. l. poj. i 3 l. mn. Trybu przypuszczają-
cego 3 sylaba od końca c)1 i 2 osoba l.mn 4 sylaba od końca
d) liczebnik od 400 do 900 na 3-cią sylabę od końca zapożyczone
na –ika –yka 3 syl. od końca.

Koryfeusz i Mit o Tezeuszu

0

Posted by davi | Kategoria Bez kategorii | Data wpisu 11-11-2010

Koryfeusz-przewodnik(zapowiadał wejście postaci). Dytyromb-pieśń
Obrzędowa Ku czci Dionizosa z niej powstała tragedia. Kompozycja
tragedii: Prolog: scena recytowana przez autora; teks wygłaszany przez
jednego z bohaterów. Parados: pierwsza pieśń śpiewana przez chór wcho-
dzący na orchestrę po zakończeniu prologu. Stasimon: pieśń znajdującego
się  na orchestrze chóru po kolejnych epejsodiach. Epejdosian: część tragedii
która mieści się miedzy dwiema pieśniami chóru. Exodos: końcowa pieść
śpiewana przez chór w chwili zejścia z orchestry, podsumowanie zako-
uczonej już akcji. Rola chóru: komentuje wydarzenia, wyraża poglądy,
ale nie wpływa na bieg wydarzeń, nie jest w pełni obiektywny. Cechy
tragedii antycznej: tematyka zwiazana z mitami, rola fatum (przeznaczenie)
zasada 3 jedności, rola chóru, konflikt tragiczny. Dionizje: obrzędy odpra-
wiane ku czci Dionizosa.Małe:wieś,jesień,dożynki(komedie)Wielkie: miasto,
wiosna, sobótka(tragedie). Aktorami byli tylko mężczyźni przeważnie wystę-
powali w jasnych koturnach tak aby byli widziani z każdego miejsca.

Mit o Tezeuszu: przedstawia zagmatwane sytuacje. Elementy Labiryntowe
Charakterystyczne dla literatury- lochy, zaułki to groźna przestrzeń w której
człowiek walczy często z samym sobą. Mit o Orfeuszy: wyraża motyw miłości
cenniejszej od życia.Orfeusz schodzi po ukochaną do Hadesu.Mit o Herkulesie:
to powieść o mitologicznej sile w człowieku walczącym ze światem i z samym
sobą. To symbol kogoś kto pokonuje przeczności losu i w niczym się nie poddaje.
Mit o Prometeuszu:wyjścia skąd pojawiły się nieszczęścia i choroby-puszka
pandory. Mit o jabłku niezgody: wyjaśnia przyczynę wybuchu wojny trojańskiej.
Antygona-córka Edypa: Odważna, pyszna, Harda(zginęła z chlubą), uparta(„jam
to spełniła zaprzestać nie myślę”), Nieugięta („zginę z chlubą”), pewna siebie.
Racje Antygony:”Ty tu znieważaj święte prawa Bogów”„czcij swoje rodzeństwo,
Nie przynoś im wstydu”„wybrałaś życie, ja życie ofiaruje”„Hades pożąda praw
Równych” Płaszczyzny:1.Moralno prawne 2.polityczne 3.emocjonalne Kreon:
1. prawo państwowe 2. zbiorowość 3. racjonalizm  Antygona: 1. prawa  Boskie
2. Jednostka 3. współczucie i miłość do brata.

Gramatyka

0

Posted by davi | Kategoria Bez kategorii | Data wpisu 11-11-2010

Orzeczenie: Czasownikowe wyrażone osobową formą czasownika

Lub bezosobową zakończoną na No lub To i czasownikami trzeba,

Można, warto. Imienne składa się z łącznika i orzecznika. Łącznik to

być, stać się, zostać. Orzecznik to rzeczownik przymiotnik przysłówek…

Orzeczenie wyrażone frazeologizmem. Orzeczenie z czasownikiem

modalnym móc, chcieć, kazać, musieć.

Podmiot: wykonawca czynności.

Gramatyczny w mianowniku, logiczny w dopełniaczu jak czegoś brakuje

lub jest za dużo, domyślny wynika z osobowej formy czasownika,

szeregowy jak jest kilka pojęć.

Przydawka: określa rzeczownik. Może

być wyrażona: przymiotnikiem, liczebnikiem, przyimkiem, rzeczownikiem

(dopełniaczowa)

Dopełnienie- określa czasownik. Odpowiada na pytania

przypadków zależnych (nie mianownik i wołacz), jest wyrażona rzeczo-

wnikiem, zaimkiem rzeczownym , lub wyrażeniem przyimkowym.

Okolicznik odpowiada na pytania: gdzie?-miejsca, jak?-sposobu, po co?-celu,

kiedy?-czasu dlaczego?-przyczyny, mimo co?mimo czego?-przynależenia ,

Pod jakim warunkiem- warunku.

Kapuleti

0

Posted by davi | Kategoria Bez kategorii | Data wpisu 11-11-2010

Kapuleti Przedstawienie postaci i wygląd zewnętrzny: Ojciec Julii, wysoko urodzony, zamożny, starzec z inwalidzką kulą, zgodnie z rodzinną tradycją nienawidzi Montekich, jednak przyjmuje Romea na balu i wyraża się o nim pozytywnie. Pani kapuleti Przedstawienie postaci: Matka Julii, kobieta, która sama mówi o swej starości. Cechy charakteru i zachowania: Obojętna, chłodna w uczuciach, z uporem dąży do małżeństwa Julii z Parysem, bezkrytycznie popiera decyzje męża, z nienawiścią i zawziętością chce ukarania Romea, gotowa doprowadzić do morderstwa. Monteki Przedstawienie postaci: ojciec Romea, arystokrata, antagonista Kapuletiego. Benwolio – przyjaciel Romea; ostrożny, przewidujący, rozważny, wierny w przyjaźni. Parys – narzeczony Julii, hrabia, młodzieniec zamożny, przystojny, posiadający wiele przymiotów, wykształcony. Marta – niania Julii, postać komiczna, starsza kobieta; prosta, rubaszna, prostolinijna, szczerze przywiązana do Julii, powiernica dziewczyny, mówi nieskładnie, chaotycznie. – krewny Kapuletich; zawzięty, kłótliwy, mściwy, ma wybuchowy temperament. Romeo Monteki. Potomek rodziny Montekich, jedyny syn, młodzieniec o miłej powierzchowności, i ksztaltnej budowie ciala. Cechy charakteru i zachowania: Młodzian szlachetny, ale popędliwy, nieopanowany, gotowy bronić honoru rodziny, skłonny do miłosnych uniesień, ulega egzaltowanej rozpaczy, zamiast Rozaliny kocha jej wyobrażenie Julia Przedstawienie postaci i wygląd zewnętrzny: Córka Kapuletich, niespełna czternastoletnia dziewczyna, na początku zachowuje się jak dziecko, piękna, zgrabna, wyróżnia się urodą w gronie dziewcząt, ma błyszczące oczy, białe ręce, jasne oblicze. Cechy charakteru i zachowania: Wrażliwa, delikatna, posłuszna woli rodziców, dobra córka, z pokorą przyjmuje wolę rodziców, dobrze wychowana, nie próbuje się buntować.

Mity Greckie i Bogowie Greccy

0

Posted by davi | Kategoria Bez kategorii | Data wpisu 11-11-2010

Mit-”myśl, zamysł, temat rozmowy, opowieść, baśń”) – opowieść o otaczającym ludzkość świecie, opisująca historię bogów, demonów, legendarnych bohaterów oraz historię stworzenia świata i człowieka. Próbowała ona dać wyjaśnienie odwiecznych zagadnień bytu ludzkiego, mistyki, życia i śmierci, dobra i zła, jak również istnienie zjawisk przyrody (np. pory roku, piorun). Opowieści mityczne są przejawem wczesnego stadium rozwoju doktryny religijnej, tzw. etapu mitycznego. Rodzaje: kosmogoniczne – o stworzeniu świata i kosmosu, teogoniczne – o narodzinach i życiu bogów, kalendarzowe – o podziale roku, antropogeniczne – o stworzeniu człowieka, genealogiczne – o rodach starożytnych, soteriologiczne – o zbawieniu człowieka, eschatologiczne – o życiu pośmiertnym

Posejdon-w mitologii greckiej władca mórz i oceanów, syn Kronosa i Rei, starszy brat Zeusa, Hadesa, Hery, Demeter i Hestii, mąż Amfitryty. Przedstawiany z trójzębem, (który był jego atrybutem) na rydwanie ciągniętym przez trytony, w towarzystwie nereid. Jest jednym z 12 bogów olimpijskich. Opiekun żeglarzy i rybaków. Odpowiedzialny również za trzęsienia ziemi. Poświęcone mu zwierzęta to delfin i wół, a drzewa sosny,

Atena-w mitologii greckiej bogini mądrości, sztuki, wojny sprawiedliwej oraz opiekunka miast, m.in. Aten i Sparty. Istnieje kilka mitów o pochodzeniu Ateny, według najbardziej znanego była ona córką Zeusa i Metis. Urodziła się wyskakując z głowy ojca, w pełnej zbroi.

Zeus-najwyższy z bogów w mitologii greckiej. Syn Kronosa i Rei. Grecki bóg Nieba i Ziemi. Bóg pogody; władca błyskawic. Uosobienie najwyższej zasady rządzącej Wszechświatem. Władca wszystkich bogów i ludzi. Strzegł prawa i porządku na świecie, bezlitośnie karząc przestępców, a zwłaszcza morderców, krzywoprzysięzców i zdrajców. Jego atrybutami były złote pioruny, orzeł i tarcza zwana egidą.

Afrodyta-w mitologii greckiej bogini piękna, kwiatów, miłości, pożądania i płodności. Jej atrybutami były: rydwan zaprzężony w gołębie, róża, oraz mirt. Czczona była zwłaszcza przez kobiety, które widziały w niej patronkę małżeństwa. Ze względu na jej związek z morzem była czczona przez żeglarzy i w miastach portowych.

Hades–w mitologii greckiej oznacza zarówno państwo zmarłych, jak i boga-władcę tego podziemnego świata zmarłych. Jego atrybutami były berło i klucze. Przy boku zawsze miał Cerbera – trójgłowego psa.

Demeter-w mitologii greckiej bogini płodności, rolnictwa i urodzaju. Demeter była córką Kronosa i Rei. Jedno z najstarszych bóstw greckich, znane od II tysiąclecia p.n.e., zwano ją „Matką Bożą” i „Panią Obfitości”, jej atrybutem był kłos zboża.

Tezeusz-zgłosił się jako jeden z siedmiu i zabił Minotaura. Następnie wydostał się z Labiryntu przy pomocy Ariadny, córki Minosa, która dała mu kłębek nici i zaznaczył drogę wyjścia.

Dionizos-według mitologii greckiej bóg urodzaju i winorośli, reprezentujący nie tylko jego upajający wpływ, ale także ten dobroczynny. Syn Zeusa i śmiertelnej kobiety Semele. Jego kult przywędrował do Grecji ze Wschodu, z Tracji, około VI wieku p.n.e. Na cześć Dionizosa odbywały się Dionizje.

Syzyf-założyciel i król miasta Efyra (późniejszy Korynt), syn Eola. Podobno był ojcem Odyseusza i Glaukosa późniejszego króla Koryntu. Bogowie lubili Syzyfa i zapraszali go na swoje uczty, skąd Syzyf zawsze podkradał trochę ambrozji i puszczał pogłoski o tym co się dzieje w świecie bogów na co bogowie przymykali oczy. Współcześne określenie „syzyfowa praca” oznacza ciężką, bezcelową pracę, nie mającą końca, z góry skazaną na niepowodzenie.

Dedal-postać z mitologii greckiej, architekt i wynalazca. Ojciec Ikara. Mąż Naukrate. pochodził z Aten, jednak uciekł z nich po zabiciu swojego siostrzeńca Talosa, któremu zazdrościł wynalezienia piły (piła Talesa). Schronił się na Krecie, gdzie pracował jako wynalazca na dworze Minosa.

Orfeusz-w mitologii greckiej to syn boga Apollina i muzy Kaliope. Pochodził z Tracji. Wymienia się go niekiedy jako władcę jednego z ludów tej górzystej krainy. Uważany za największego śpiewaka, muzyka i poetę greckiego. Wtórował on swej pieśni grą na lirze lub kitarze, którą ulepszył, powiększając liczbę jej strun z siedmiu do dziewięciu.

Prometeusz-w mitologii greckiej tytan, syn tytana Japetona, brat Atlasa i Epimeteusza, ojciec Deukaliona.

Zdania Zlozone Wspolrzednie

0

Posted by davi | Kategoria Bez kategorii | Data wpisu 11-11-2010

Współrzędne: -łączne: łączone przez a, i, oraz, ani, zarazem, też, również, także.

Wzór __….__ Rozłączne: albo, lub, bądź __<…>__ Przeciwstawne: ale, lecz, jednak, natomiast __>…<__ Wynikowe: więc, zatem, dlatego, toteż __>…>__

Podrzędne: Zdania złożone podrzędnie: Łączone przez-że, żeby, bo, ponieważ, aby, kto, co, który, gdzie, kiedy, gdy. Przydawkowe odpowiada na pytania przydawki: jaki? który? czyj? ile? czego? Dopełnieniowe: odpowiada na pytania kogo? czego? komu? czemu? co? z kim? z czym? o kim? o czym? pytania przypadków zależnych. Są też: imiesłowowe równoważniki zdania okolicznikowego (-miejsca (gdzie?, dokąd?, którędy?) -czasu (kiedy?, o której godzinie?) -sposobu(jak?, w jaki sposób?) -przyczyny(dlaczego?,z jakiej przyczyny?)

skutku (z jakim skutkiem?) -celu(w jakim celu?, po co?) –przyzwolenia (mimo co?, mimo czego?) -warunku(pod jakim warunkiem?)

Imiesłowowe równoważniki zdania zaznaczamy linią falistą i są zawsze podrzędne.

Dopełnieniowe- zadajemy pytania przypadków zależnych od dopełniacza do miejscownika.

Pierwsza część zdania nie jest nadrzędna jak zaczyna się na zaimek lub spójnik.

Przymiotnik

0

Posted by davi | Kategoria Bez kategorii | Data wpisu 11-11-2010

Przymiotnik: odmienia się przez liczbę, przypadek i rodzaj. Stopniowanie: równy, wyższy,

najwyższy oraz Regularny (głupi, głupszy, najgłupszy,) nieregularny (dobrze, lepiej, najlepiej),

opisowy(interesujący, bardziej interesujący, najbardziej interesujący) Przysłówek: jak?, gdzie?,

kiedy? Podlega stopniowaniu, nieodmienna i niesamodzielna cz. mowy. Przyimek: to wyrazy

nieodmienne i niesamodzielne. Przyimek tworzy wraz z rzeczownikiem wyrażenie przyimkowe.

Wskazuje na zależności przestrzenne: pod, nad, obok przy. Spójnik to nieodmienna część mowy która

służy do łączenia: wyrazów w zdaniu: i, oraz, ani, albo, lub przed którymi nie stawiamy przecinka

oraz więc, natomiast, ale, lecz, a, jednak przed którymi stawiamy przecinek. Partykuła: chyba, może,

ponoć, oby, żeby, tylko, właśnie, na pewno, niestety, naprawdę. Modyfikuje oraz zmienia znaczenie

lub sens zdania. Przecząca: nie, Rozkazująca:niech, wzmacniająca że. Np. idźże, czy?,

przypuszczająca –by. Wykrzykniki: to nieodmienne części mowy. Hej, Halo, Uwaga, Prr, Wiśta, Bęc,

Hop, O Boże, Ach, Och, Hau, o, pst… Zaimki: Osobowe: ja, ty, my, wy Dzierżawcze: twój, nasz,

jego, wasz Wskazujące: ten, tam, tamten, tędy, taki Pytajne: kto?, gdzie?, kiedy?, co? Imiesłowy:

Przysłówkowe: współczesne: zakończone na –ąc. Uprzednie: -wszy (samogłoska) –łszy(spółgłoska)

Przymiotnikowe: teraźniejszy czynny: -ący ; przeszły bierny: -ty ; przeszły czynny:-ły.

Liczebnik: Głowny, Zbiorowy, Ułamkowy, Porządkowy (kolejność)

Gramatyka

0

Posted by davi | Kategoria Bez kategorii | Data wpisu 11-11-2010

Nie stawiamy kropki po skrótach oznaczających wagę odległość np. m, cm, mm, kg, zł lub
gdy skrót kończy się ostatnią literą wyrazu. Stawiamy kropkę po skrócie który jest ostatnią
lub środkową literą wyrazu (itd. ul.) , Jeżeli w wyrazie wielowyrazowym drugi wyraz zaczyna się
od samogłoski to stawiamy kropkę po skrócie każdego słowa. Skrótowce literowe (literowce) –
złożone z pierwszych liter wyrazów skracanego wyrażenia. Skrótowce głoskowe (głoskowce)
–których skrót wymawia się w jednym słowie. Skrótowce grupowe (grupowce, sylabowce) –
składają się z grupy głosek (najczęściej pierwszych sylab) Formanty 1. Jeżeli dodajemy
go przed podstawą słowotwórczą to mówimy o przedrostku. 2. Jeżeli dodajemy go po
podstawie słowotwórczej to mówimy o przyrosku. 3. Jeżeli wkładamy go w środek
podstawy słowotwórczej to mówimy o wrostku.  Jeżeli wyraz pochodny jest krótszy
od podstawy słowotwórczej to mówimy o formncie zerowym. Zakres znaczeniowy
wyrazu składa się na znaczenie słowotwórcze i znaczenie słownikowe. Pisarz-
słowotwórcze ten kto pisze słownikowe ten kto pisze teksty literackie. Zakres wyrazu to
wszystkie przedmioty zjawiska, osoby które ten wyraz nazywa.
Kwiaciarnia- Kwiaci [P] | arnia [F]  -Miejsce gdzie można kupić kwiaty. Wyr. Podst. Kwiat ci:t
Nazwy: miejsc- nia,arnia,alnia,nik,nica,ownica,isko Wyk. Czyn.-arz,ak,ista,acz,ca,nik,iciel,owiec
Nosicieli Cech-ec,ek,ak,as Cech-ość,ota Czynności- anie,enie Narzędzi-arka,ak,acz,alnik
Może też być formant zerowy np. biel, czerń lub śpiew, taniec

Rusyfikacja

0

Posted by davi | Kategoria Bez kategorii | Data wpisu 11-11-2010

Rusyfikacja to proces wynaradawiania, polegający na narzucaniu

kultury rosyjskiej Polakom. Szkolnictwa: usuwanie polskich nau-

czycieli, rozwój nadzoru policji, język wykładowy rosyjski, ros.

podręczniki, j. pl. Jako nadobowiązkowy, hist.z pkt. widzenia ros.

Rusyfikacja administracji: podział na 10 guberni, język urz. ros,

Rosj obejmują all stanowiska urzędnicze, urząd namiestnika został

Zastąpiony stanowiskiem gen.-gubernatora. Likwidacja odrębności

Królestwa polskiego: zniesiono nazwę król. Pl. Na Kraj nadwiślański.

Zniesiono all Pl. Instytucje rządowe, wprowadzono rosyjski system

miar i wag. Represje wobec Kościoła kat: Zesłania na sybir, zamykanie

zakonów, konfiskaty majątków, zmuszano do przejścia na protestantyzm.

Germanizacja: w zaborze Prus uległa zaostrzeniu po 1871- zj. Niemiec.

Germ admini, sądow, i samorządów: język urz. niemiecki, niem nazwy

ul. miast germ szkol: Obowiązkowy j. niem. , J. wykładowy to niem,

nauczyciele niem., rel w j. Pl.

W 1885r. Organizacja tzw „rugów pruskich” czyli: usuwanie Polaków

pochodzących z Galicji i król. Pl. W 1886 powstała komiska kolonizacyjna

z funduszem około 100mln marek przeznaczonych na: wykup majątków od

Polaków, którzy musieli przenieść się do Niemiec. W 1894r. powstała HA-

KATA czyli organizacja wymuszająca kulturę niemiecką. „Zwiątek dla

poparcia niemczyzny na kresach wschodnich” Cel: szpiegowanie Polaków,

doprowadzenie do zamykania Pol. Instytucji. 1823/64: poglądy romantyków:

Za najwyższe wartości uznawali: miłość przyjaźń, Kierowali się wzniosłymi

uczuciami, byli zwolennikami walki zbrojnej Pol. Rom: A. Mickiewicz,

Cyprian Norwid, Jul. Słowacki, Zygmunt Krasiński. Poglądy pozytywistów:

64-90: Odrzucenie idei walki zbrojnej o niepodległość, praca organiczna,

konieczność rozwoju oświaty, gł. Ośrodek to Wawa. Gł postacie pozytiwiz:

B. Prus „lalka” „emancypantki” Elina Orzeszkowa „Nad Niemnem”

M Konopnicka Słowa do„roty”„wiersze o chłopach” H. Sienkiew „krzyżacy”

Polskie malarstwo hist i impres.: Jan Matejko „Rejtan upadek Polski”

Olga Barańska

Szekspir

0

Posted by davi | Kategoria Bez kategorii | Data wpisu 11-11-2010

William Szekspir (ang. William Shakespeare; ur. 23 kwietnia 1564, miejsce ur. Stratford-upon-Avon, zm. 23 kwietnia 1616 tamże) – angielski poeta, dramaturg, aktor. Powszechnie uważany za jednego z najwybitniejszych pisarzy literatury angielskiej oraz reformatorów teatru. Napisał około 40 sztuk, 154 sonety, a także wiele utworów innych gatunków. Mimo że cieszył się popularnością już za życia, jego sława rosła głównie po jego śmierci, dopiero wtedy został zauważony przez prominentne osobistości. Uważa się go za poetę narodowego Anglii. Cechy teatru elżbietańskiego: złamanie zasad 3 jedności, złamanie zasady dekorum, złamanie zasady niepokazywania scen drastycznych, większa ilość osób, brak fatum, ograniczona rola chóru, bohaterowie podlegają przemianą. Romeo Monteki. Potomek rodziny Montekich, jedyny syn, młodzieniec o miłej powierzchowności, i ksztaltnej budowie ciala. Cechy charakteru i zachowania: Młodzian szlachetny, ale popędliwy, nieopanowany, gotowy bronić honoru rodziny, skłonny do miłosnych uniesień, ulega egzaltowanej rozpaczy, zamiast Rozaliny kocha jej wyobrażenie, Julia Przedstawienie postaci i wygląd zewnętrzny: Córka Kapuletich, niespełna czternastoletnia dziewczyna, na początku zachowuje się jak dziecko, piękna, zgrabna, wyróżnia się urodą w gronie dziewcząt, ma błyszczące oczy, białe ręce, jasne oblicze. cechy charakteru i zachowania: Wrażliwa, delikatna, posłuszna woli rodziców, dobra córka, z pokorą przyjmuje wolę rodziców, dobrze wychowana, nie próbuje się buntować. Kapuleti Przedstawienie postaci i wygląd zewnętrzny: Ojciec Julii, wysoko urodzony, zamożny, starzec z inwalidzką kulą, zgodnie z rodzinną tradycją nienawidzi Montekich, jednak przyjmuje Romea na balu i wyraża się o nim pozytywnie. Pani kapuleti Przedstawienie postaci: Matka Julii, kobieta, która sama mówi o swej starości. Cechy charakteru i zachowania: Obojętna, chłodna w uczuciach, z uporem dąży do małżeństwa Julii z Parysem, bezkrytycznie popiera decyzje męża, z nienawiścią i zawziętością chce ukarania Romea, gotowa doprowadzić do morderstwa. Monteki Przedstawienie postaci: ojciec Romea, arystokrata, antagonista Kapuletiego. Benwolio – przyjaciel Romea; ostrożny, przewidujący, rozważny, wierny w przyjaźni. Parys – narzeczony Julii, hrabia, młodzieniec zamożny, przystojny, posiadający wiele przymiotów, wykształcony. Marta – niania Julii, postać komiczna, starsza kobieta; prosta, rubaszna, prostolinijna, szczerze przywiązana do Julii, powiernica dziewczyny, mówi nieskładnie, chaotycznie. – krewny Kapuletich; zawzięty, kłótliwy, mściwy, ma wybuchowy temperament.